سازمان همکاری شانگهای و نگاه چینی
يكي از ويژگي‌هاي اصلي سازمان همكاري شانگهاي، عدم توازن آشكار در نقش و جايگاه در ميان اعضاي آن است. به عبارت ديگر شانگهاي سازماني است كه در يك سوي آن كشورهاي تازه متولد شدة آسياي مركزي قرار دارند كه در سطح منطقه‌اي بازيگران مهمي محسوب نمي‌شوند و در سوي ديگر آن قدرت‌هاي بزرگي چون چين و روسيه واقع هستند كه آشكارا تمنيات جهاني دارند. از اين زاويه ‌است كه بايد در شناخت اين سازمان و نيز گمانه‌زني پيرامون آيندة آن عمدتاً به تمايلات دو بازيگر اصلي درون آن پرداخت. بر اين مبنا فهم چين در اين سازمان اهميت مي‌يابد. اهداف و تمنيات چين در سازمان همكاري شانگهاي را در دو سطح منطقه‌اي و كلان (نظام بين‌الملل) مي توان بررسي نمود.

اولویتهای ناتو در آذربایجان و قفقاز

پس از فروپاشي اتحاد جماهير شوروي سابق و كلاً بلوك شرق ، اتحاديه ها و پيمانهاي فعال در قالب اين بلوك سياسي نيز منحل گرديد. از جمله اين پيمانها پيمان نظامي ورشو بود كه در واقع در تقابل با ناتو فعال بوده و قد علم مي نمود. بعد از بوجود آمدن كشورهاي تازه استقلال يافته (كه حاصل از فروپاشي بلوك شرق بود ) بعنوان جايگزين اتحاد جماهير شوروي سابق و اروپاي شرقي، از خلاء بوجود آمده در آن دوران ـ به واسطه از بين رفتن نظام دو قطبي حاكم بر جهان ـ سازمان پيمان آتلانتيك شمالي (ناتو) با طرح و اتخاذ سياست گسترش ناتو به شرق ، شروع به گسترش دامنه فعاليتهاي خود و عضوگيري در اين جمهوريها و كشورهاي تازه استقلال يافته و همچنين ساير كشورهاي اروپاي شرقي نمود . تا به گونه اي هدفمند و برنامه ريزي شده ، مانع از اتحاد و يا شكل گيري مجدد پيماني منطقه اي و يا بين المللي با ماهيت نظامي در تقابل با خود ، توسط اين كشورهاي تازه استقلال يافته، گردد.

این مطالب تلخیصی از مقاله­ای است  با نام "سازمان همکاری شانگهای و روند چند جانبه گرایی در نظام بین­الملل" که توسط دکتر عنایت اله یزدانی استادیار روابط بین الملل دانشگاه اصفهان و مجتبی تویسرکانی دانشجوی کارشناسی ارشد رشته روابط بین الملل دانشگاه اصفهان در شماره 57، بهار 1386 فصلنامه مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز به چاپ رسیده است.

چکیده

  با فروپاشی شوروی، جهان با شرایط جدیدی مواجه شد که ناشی از برهم‌خوردن تعادل و حذف یک ابرقدرت از صحنه رقابت‌های جهانی و ظهور ایالات متحده به عنوان تنها ابرقدرت در جهان بود. بااین‌حال روسیه همواره کوشیده است تا قدرت از دست‌رفته را بازیابد و این خلاء را پر کند. شکل‌گیری «سازمان همکاری شانگهای» عامل بالقوه‌ای برای پر کردن این خلاء است. موضوع اصلی نوشتار حاضر نیز پاسخ‌گویی به این پرسش اساسی است: آیا چنین همکاری‌ای از آن ظرفیت و قابلیت برخوردار است که این خلاء جدی را پر کند؟ در آن سعی شده است تا توانایی‌ها و ناتوانی‌هایی اعضای این سازمان را از وجوه مختلف بازنگری کنند و این نتیجه حاصل شده است که این سازمان فاقد ظرفیت لازم برای ایستادن به‌طور جدی در برابر ابرقدرتی به نام ایالات متحده است.

برای مشاهده متن کامل روی ادمه مطلب کلیک کنید

این مطالب تلخیصی از مقاله ای است که توسط دکتر عنایت اله یزدانی استادیار روابط بین الملل دانشگاه اصفهان و خانمها پروانه زارع میلاجردی و میترا بمانا دانشجویان کارشناسی ارشد رشته روابط بین الملل دانشگاه آزاد در پانزدهمین همایش بین المللی آسیای مرکزی و قفقاز دفتر مطالعات سیاسی و بین الملل وزارت امور خارجه در آبانماه ۱۳۸۶ ارائه گردید.

چکیده

     پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)در 4 آوریل 1949 بنا به ضرورت زمانی و مکانی با موافقت وزرای خارجه 12 کشوردر واشنگتن به رهبری آمریکا و به منظور دفاع جمعی و جلوگیری از خطر کمونیسم به امضاء رسید.با فروپاشی شوروی و انحلال پیمان ورشو، ضرورت وجودی این سازمان از سوی بسیاری زیر سوال رفت. در شرایط نوین بین المللی ،ناتو برای از بین بردن این اعتقاد که فلسفه وجودی آن از میان رفته است، دست به تعریف ماموریت ها ،اهداف و کارکردهای جدیدی زد. موضوعاتی نظیر؛اختلافات قومی و نژادی ،جرایم سازمان یافته بین المللی ،تکثیر سلاحهای کشتار جمعی ،تروریسم و... به عنوان منابع جدید تهدید علیه منافع اعضای این سازمان مورد شناسایی وتاکید اعضا قرار گرفته و زمینه را برای بقای نقش خویش، نه تنها در دو سوی آتلانتیک بلکه در هر منطقه از جهان که منافع اعضای آن اقتضا نماید،فراهم ساخته است.در حال حاضر ناتو خود را سازمان فرا منطقه ای اما با ماموریتی جهانی می­داند.

برای مشاهده کامل متن روی ادامه مطلب کلیک کنید.