اين روزها در واشنگتن و در بحبوحه مبارزات انتخاباتى آمريکا، بحث هاى زيادى در مورد اين که از ميان روسيه و ايران کدام کشور را بايد به عنوان بزرگترين چالش سياست خارجى آمريکا شناخت در جريان است. بسيارى معتقدند که روسيه قادر است در حل مشکل ايران موثر واقع شود، اما عده قليلى نيز وجود دارد که به عکس اين موضوع باور دارند. ايران نقش مهمى در سياست هاى روسيه و به اجرا در آمدن گزينه هايى که مسکو درصدد اجراى آنها است، دارد. اين وضعيت گفت و گو با ايران را به بخشى جدى از طرح هاى آمريکا براى تحديد روسيه تبديل کرده است.

حدود یک هفته بعد از اینکه مجلس نمايندگان آمريکا پيمان هسته‌اى غير نظامى آمريکا و هند را که به ممنوعيت سه دهه‌اى تجارت هسته‌اى با هند خاتمه مى‌دهد تصويب کرد، روابط چین با آمریکا به دلیل پیمان تسلیحاتی با تایوان به حال تعلیق درآمد و مناسبات هند و ایران نیز به سردی گرایید.

قرارداد هسته‌اى هند و آمريکا که توسط جورج بوش، رييس‌جمهور این کشور و مانموهان سينگ، نخست وزير هند به امضا رسيد، هند به فناوری و انرژى هسته‌اى ارزان غرب دسترسى خواهد داشت به شرط آن که به بازرسان هسته‌اى سازمان ملل اجازه بازرسى در برخى از تاسيسات خود را بدهد. این پیمان دو روز پیش رسما توسط وزير خارجه آ‌مريکا و همتاى هندى وى به امضا رسید.